Judaïsme

In de middeleeuwen besloot de paus dat alle Joden Rome moesten verlaten. Natuurlijk stuitte hij op hevig verzet van de Joodse gemeenschap, dus kwam hij de Joden tegemoet. Hij zou een godsdienstig debat voeren met een lid van de Joodse gemeenschap. Won de Jood, dan mochten de Joden blijven; won de paus, dan moesten ze weg. De Joden beseften dat ze geen keus hadden. Ze gingen op zoek naar een vrijwilliger om hun geloof te verdedigen, maar niemand bood zich aan; het was te riskant. Tenslotte kozen ze maar een oude man genaamd Mosje, die zijn leven lang achter anderen aan had lopen vegen, om hen te vertegenwoordigen. Omdat hij oud en arm was, had hij minder te verliezen, dus stemde hij ermee in. Hij vroeg alleen om één wijziging in het debat: omdat hij niet gewend was erg veel te zeggen als hij in de nederzetting aan het vegen was, stelde hij voor dat geen van beide partijen mocht praten, De paus stemde ermee in. De dag van het grote debat brak aan. Mosje en de paus zaten een hele minuut tegenover elkaar, totdat de paus drie vingers opstak. Mosje keek hem aan en stak één vinger op. De paus bewoog met zijn vingers om zijn hoofd heen. Mosje wees naar de grond waar hij zat. De paus pakte een hostie en een glas wijn. Mosje haalde een appel tevoorschijn. De paus stond op en zei: 'Ik geef het op. Deze man is te goed. De Joden mogen blijven. 'Een uur later stonden de kardinalen om de paus heen en vroegen hem hoe het gegaan was. De paus zei: 'Eerst hield ik drie vingers omhoog als beeld van de Drie-eenheid. Daarop hield hij één vinger omhoog om me eraan te herrinneren dat onze beide godsdiensten nog altijd één God gemeen hadden. Toen ging ik met mijn vinger om me heen om aan te geven dat God overal om ons heen was. Daarop wees hij naar de grond om aan te geven dat God ook hier bij ons was. Ik pakte de wijn en de hostie om te tonen dat God onze zonden kwijtscheldt. Hij haalde een appel tevoorschijn om me te herrineren aan de erfzonde. Hij had overal een antwoord op. Wat kon ik beginnen?' Intussen had de Joodse gemeenschap zich rond Mosje geschaard, verbaasd dat deze oude, haast seniele man gedaan had wat volgens al hun geleerden onmogelijk was! 'Hoe is het gegaan? vroegen ze. 'Nou, zei Mosje, 'eerst zei hij tegen me dat de Joden drie dagen hadden om te maken dat ze wegkwamen. Ik zei dat niet een van ons wegging. Toen zei hij dat de hele stad vrij van Joden zou worden gemaakt. Ik liet hem weten dat we bleven waar we waren.' 'En toen?' vroeg een vrouw. 'Ik weet niet', zei Mosje. 'Hij pakte zijn lunch en ik pakte de mijne.'